Likwidacja klubu przez niemieckie władze 1939-1945
Po wybuchu wojny w 1939 roku niemieckie władze okupacyjne zlikwidowały klub
i na jego miejsce powołały Bismarckhütter Ballspiel Club (później Bismarckhütter
Sport Vereingung 1899 e.V), gdzie dalej grali niektórzy przedwojenni gracze Ruchu.
Powrót klubu i lata 1945-1960
Pierwsze próby reaktywacji klubu nastąpiły 27 lutego 1945 roku. Oficjalnie
klub rozpoczął działalność 4 marca 1945 kiedy to odbyło się walne zgromadzenie
działaczy klubowych, którzy wyłonili nowego prezesa: Feliksa Kurcza. 15 marca
1945 roku Ruch rozegrał pierwszy powojenny mecz, derbowy, z AKS Chorzów remisując 2:2.
W 1948 roku wznowiono ogólnokrajowe rozgrywki w piłce nożnej na szczeblu I
ligi, do których “Niebiescy” zakwalifikowali się m.in. po wygranym dwumeczu
z Widzewem Łódź 11:1 i 9:1. Z końcem sezonu Ruch uplasował się na 3.
miejscu. W klubie grał już wychowanek i przyszła gwiazda piłkarska Gerard
Cieślik. W 1950 “Niebiescy” zdobyli tytuł wicemistrza Polski, by rok później
zdobyć Puchar Polski i decyzją PZPN Mistrzostwo Polski (w ten sposób chciano
uhonorować zwycięzcę reaktywowanych rozgrywek pucharowych w Polsce, podnieść
jej rangę i zainteresowanie; Ruch ukończył rozgrywki ligowe na 6. miejscu).
Dzięki m. in. Henrykowi Alszerowi, Ewaldowi Cebuli, Gerardowi Cieślikowi,
Czesławowi Susczykowi, Ryszardowi Wyrobkowi “Niebiescy” zdobywają kolejne
tytuły Mistrza Polski w 1952 i 1953 już na tradycyjnych zasadach. W 1954
mógł zdobyć czwarte z rzędu mistrzostwo Polski, jednak remis 1:1 z Gwardią
Warszawą w ostatniej kolejce zniweczyło tą szansę, a postawa Gwardii rzekomo
miała być karą za wygraną Ruchu w meczu towarzyskim z Dynamo Kijów 5:0
(1 listopada 1954, bramki: Pohl 29, Cieślik 57, 88, Suszczyk 66, Alszer 79).
Rywalizacja z Górnikiem Zabrze 1961-1978
Zakłady bukmacherskie
Dominację Górnika Zabrze (5 mistrzostw z rzędu) udało się przerwać w sezonie
1967/68, na Stadionie Śląskim przy widowni 80 tys. kibiców w decydującym
starciu Ruch pokonał Górników z Zabrza 3:1. Jeszcze w tym samym sezonie
również na Stadionie Śląskim przy widowni 100 tys. kibiców nie udało
się jednak odebrać Górnikom Pucharu Polski po porażce 0:3. Najcenniejsi
gracze tych czasów to: Bronisław Bula, Antoni Nieroba, Antoni Piechniczek,
Eugeniusz Faber, Zygmunt Maszczyk, Józef Janduda. Powrót na szczyt
ligowych zmagań nastąpił w 1973/74 i 1974/75, także w tym samym czasie
Ruch zdobył Puchar Polski (1974), a także doszedł do ćwierćfinału Pucharu
UEFA i ćwierćfinału Pucharu Europy. W połowie lat 70′ najbardziej wyróżniali
się gracze: Bronisław Bula, Zygmunt Maszczyk, Joachim Marx pod wodzą trenera
Michala Vicana.
Kolejne sukcesy, pierwszy spadek do II ligi oraz powrót 1961-1978
Kolejny sezon zwieńczony sukcesem to 1978/79, ostatecznie tytuł trafił do
Chorzowa dzięki lepszemu bilansowi bezpośrednich spotkań z Widzewem Łódź.
Aż do sezonu 1986/87 Ruch Chorzów był jedyną drużyną, która rywalizowała we
wszystkich oficjalnych rozgrywkach o Mistrzostwo Polski w I lidze. Jednak po
przegranej w barażach o utrzymanie z Lechią Gdańsk (1:2 i 1:2) “Niebiescy”
opuścili szeregi Ekstraklasy, by tylko po jednym sezonie spędzonym w II lidze
powrócić i jako beniaminek zdobyć tytuł Mistrza Polski w 1988/89. W drużynie
grali m. in. : Mieczysław Szewczyk i Krzysztof Warzycha.
Lata 1990-2003
Lata 90. czyli okres po reformach ustrojowych, to dla chorzowskiego klubu nie
najchlubniejszy w historii czas, pojawiły się kłopoty finansowe, pieniądze z
transferu Krzysztofa Warzychy do Panathinaikosu Ateny szybko się skończyły, a
zespół jako Mistrz Polski sezon 1989/1990 zakończył zaledwie na 12. miejscu, a
następny sezon na 13. pozycji. W sezonie 91/92 “Niebiescy” grali lepiej kończąc
sezon na 5. pozycji. Następny sezon uwieńczony został wyższą - 4. pozycją podczas
gdy rezerwy klubu doszły do finału PP, gdzie przegrały z GKS-em Katowice. Kolejny
sezon to 7. miejsce. W sezonie 1994/95 zakończył na 17. miejscu i drugi raz w
historii chorzowianie zostali zdegradowani do II ligi. Pobyt w II lidze trwał
jak za pierwszym razem tylko jeden sezon i z 2. miejsca (za Odrą Wodzisław) i
dzięki pracy trenera Jerzego Wyrobka szybko awansował do Ekstraklasy równocześnie
zdobywając Puchar Polski (1995/96). Piłkarze nie potwierdzili wysokiej dyspozycji
w sezonie 1996/1997 (14. miejsce) mając tyle samo punktów co GKS Bełchatów Ruch
uchronił się przed spadkiem dzięki lepszej różnicy bramek i najlepszemu bilansowi
bezpośrednich spotkań (w dwumeczu dwa razy 2:0). Kolejny sezon zakończył się
nadspodziewanie dobrze: 6. miejsce a koronę króla strzelców z 14 golami zdobył
Mariusz Śrutwa. W 1998 udało się awansować do finału Pucharu Intertoto -
dwie porażki z FC Bologna (0:1,0:2) sezon 1998/1999 skończyli na 10. pozycji,
a następny sezon to ostatni znaczący sukces w historii klubu to 3. miejsce w
1999/2000, dwa kolejne sezony to odpowiednio 6. i 7. miejsce(grupa mistrzowska).
Występy w II lidze 2003-2007
Zdecydowany kryzys w klubie nastąpił w sezonie 2002/2003 kiedy to “Niebiescy” po
raz trzeci w historii spadli do II ligi. Nie udało się powrócić w ciągu jednego
roku, tak jak poprzednio, w szeregi najlepszych, polskich drużyn. Narastające
długi uniemożliwiły wypłatę wynagrodzeń piłkarzom, którzy masowo opuszczali klub.
PZPN zakazał wykonywania transferów, a dług przekroczył 10 mln zł.
Sezon 2003/2004 Ruch ukończył na 11 miejscu i po raz pierwszy w historii
Niebieskim groziło zdegradowanie do III ligi. Po spotkaniach barażowych ze
Zniczem Pruszków (4:2 i 0:2) widmo spadku zostało zażegnane. W następnym
sezonie długi Ruchu sięgnęły 11 mln zł, a z funkcji prezesa klubu zrezygnował
Krystian Rogala. Klub zamieniono w Sportową Spółkę Akcyjną i zyskała nowego
sponsora. Po warunkowym uzyskaniu licencji na grę w II lidze, początkowe
mecze rozgrywane były bez udziału publiczności, a potem z ograniczoną jej
ilością, a długi przekroczyły 15 mln zł. Jesienią 2005 roku stworzono nową
Spókę Akcyjną, na czele której stanął Mariusz Klimek, a klub miał się włączyć
w walkę o awans do I ligi, jednak ostatecznie zajął pozycję 14., w kolejnym
sezonie 2005/2006 zespół zajął siódme miejsce w II lidze. W sezonie 2006/2007
doszło do odejścia z klubu Mariusza Śrutwy, na nowe miejsca sprowadzono kilku
zawodników doświadczonych grą I-ligową, a nawet reprezentacyjną (Tomasz
Sokołowski I). Jesienne rozgrywki klub zakończył na pierwszej pozycji w ligowej
tabeli (z równą liczbą punktów co Zawisza Bydgoszcz; mecz bezpośredni 2:0 na
korzyść “Niebieskich”). Dużym echem odbiła się wygrana 2:1 z ówczesnym liderem
Orange Ekstraklasy i wicemistrzem Polski Wisłą Kraków na jej własnym stadionie
w 1/8 finału Pucharu Polski. Dobra postawa w rundzie wiosennej zaowocowała
awansem do Orange
Orange Ekstraklasa
Ruch Chorzów od sezonu 2007/2008 miał ponownie znajdować się w szeregach
pierwszoligowców, lecz w dniu 18 lipca 2007 Komisja Odwoławcza ds. Licencji
Polskiego Związku Piłki Nożnej odmówiła przyznania pierwszoligowej licencji
klubowi i Ruch miał zagrać w danym sezonie ponownie w II lidze. Ruch odwołał
się od tej decyzji. 23 lipca 2007 Ruchowi przyznano ostatecznie decyzję o
licencji na udział w I lidze. Do klubu zostali sprowadzeni Lilo, Pavol Baláž
i Martin Fabuš. Klub opuścił utalentowany wychowanek Piotr Ćwielong.
Piłka nożna
Kolejną klasą rozgrywkowa Danii jest 1. division.
Występują w niej zespoły: AB Kopenhaga , FC Fredericia ,
BK Frem , Herfolge BK , Hellerup IK Hvidovre IF , Kolding FC ,
Koge BK , Lolland FA , Nastved BK , Silkeborg IF , Skive IK ,
SonderjyskE , Vejle BK , Olstykke FC i Aarhus Fremad.
Kolejny poziom rozgrywek to 2. division dzieli się na dwie grupy po 16 drużyn.
W rozgrywkach tych występują również drugie drużyny mocniejszych klubów.
Mamy więc 2. division Ost i 2. division Vest.
Tak wyglądają rozgrywki w kraju Hansa Christiana Andersena.
ŁKS -historia
Łódzki Klub Sportowy jest największą i najstarszą organizacją sportową działającą w Łodzi i jedną z najstarszych w Polsce. W 2008 roku klub będzie obchodził 100-lecie istnienia. Zawodnicy ŁKS z sukcesami biorą udział w sportowej rywalizacji na krajowych i międzynarodowych arenach.
Początki ŁKS sięgają okresu rozbiorów, kiedy przed polskimi stowarzyszeniami sportowymi zaborcy stawiali wiele przeszkód. Mimo problemów udało się jednak zarejestrować Łódzki Klub Sportowy, który od początku był organizacją propagującą kulturę fizyczną wśród łódzkiej młodzieży. Wiodącą dyscypliną w klubie zawsze była piłka nożna. Już w 1908 roku sekcja zrzeszała 25 zawodników, co, jak na tamte czasy było znaczącą liczbą.
W 1910 roku rozegrano pierwsze nieoficjalne piłkarskie mistrzostwa Łodzi, w których ŁKS zajął drugie miejsce, ustępując jedynie niemieckiemu Kraftowi. Trzeba tu wspomnieć, że właśnie kluby niemieckie miały w tym czasie najsilniejsze sekcje piłkarskie w naszym mieście. Mimo to dwa lata później, już na oficjalnych mistrzostwach Łodzi ŁKS nie miał sobie równych i zajął pierwsze miejsce. Do rozpoczęcia I wojny światowej piłkarze ŁKS nie oddali już tytułu Mistrza Łodzi, wiodąc niepodzielny prym w rozgrywkach.
Po zakończeniu wojny Łódzki Klub Sportowy powoli odzyskiwał blask i już w roku 1921 ponownie wygrał rozgrywki w okręgu łódzkim i awansował do gier finałowych o mistrzostwo Polski. Rok później, wspólnie z Cracovią ŁKS został sklasyfikowany na trzecim miejscu w kraju.
Sekcja piłkarska Łódzkiego Klubu Sportowego systematycznie się rozrastała, zdobywając uznanie w całym kraju. W okresie międzywojennym zawodnicy ŁKS występowali już nie tylko w drużynie klubowej, ale też w reprezentacji Polski. Na olimpiadzie w Paryżu w piłkarskiej kadrze naszego kraju znalazł się m.in. Wawrzyniec Cyll, najlepszy wówczas polski obrońca. W reprezentacji narodowej obok Cylla regularnie grywali w tym czasie również inni zawodnicy ŁKS: Władysław Karasiak, Zygmunt Otto, Karol Hanke, Antoni Śledź, Jan Durka, Władysław Król. W 1927 roku ŁKS był jednym z klubów, które założyły piłkarską I ligę polską. Od tamtej pory w najwyższej klasie rozgrywkowej piłkarze ŁKS spędzili 62 sezony, w których rozegrali ponad 1600 spotkań. Więcej mają na koncie jedynie trzy polskie kluby: Legia Warszawa (69 sezonów w I lidze), Ruch Chorzów (67) i Wisła Kraków (66).
Do wybuchu II wojny światowej ŁKS był jedyną piłkarską drużyną z Łodzi, która liczyła się w rozgrywkach ogólnokrajowych. Od 1927 do 1938 roku ŁKS nieprzerwanie występował w I lidze. Również po zakończeniu działań wojennych piłkarze ŁKS dali pierwszy impuls do odbudowy sportowej rangi klubu i miasta. Co prawda w 1952 r. zespół spadł do II ligi, ale pobyt na zapleczu ekstraklasy trwał tylko jeden sezon. Po powrocie do I ligi ŁKS nabierał rozpędu. W 1954 roku zespół wywalczył wicemistrzostwo Polski, a w 1957 roku zajął trzecie miejsce w rozgrywkach ligowych. W tym samym roku ŁKS wywalczył Puchar Polski. Rok później piłkarze z al. Unii odnieśli jeszcze większy sukces, zdobywając pierwszy w historii klubu i Łodzi tytuł mistrzów Polski. Królem strzelców rozgrywek w 1958 roku został piłkarz ŁKS - Władysław Soporek.
Po raz drugi rozgrywki ligowe piłkarze ŁKS wygrali w sezonie 1997/98. Był to zarazem ostatni tytuł mistrzowski zdobyty przez zespół z Łodzi. Wcześniej, bo w sezonie 1992/93 zespół został sklasyfikowany na trzecim miejscu w lidze, a rok później awansował do finału Pucharu Polski. W latach 1994 i 1998 ŁKS występował w finale Superpucharu Polski. Dobre wyniki na krajowych arenach sprawiły, że piłkarze ŁKS występowali również w europejskich pucharach. Dzięki nim do Łodzi przyjeżdżały m.in. takie piłkarskie firmy jak: FC Porto, Manchester United czy AS Monaco.
Od 2000 roku piłkarze ŁKS grali w II lidze. W czerwcu 2006 r. zespół z al. Unii przypieczętował awans do ekstraklasy, w której zajmuje aktualnie 6 miejsce. Trzeba podkreślić, że tradycyjnie drużyna ŁKS jest oparta na wychowankach (Robert Sierant, Łukasz Madej, Sebastian Przybyszewski, Witold Sabela, Adam Marciniak) oraz zawodnikach związanych z regionem łódzkim (Zdzisław Leszczyński, Robert Łakomy, ). Od wielu lat związani są z klubem także inni piłkarze, m.in. Bogusław Wyparło i Rafał Niżnik, którzy w 1998 roku świętowali z ŁKS zdobycie tytułu mistrza Polski. Warto podkreślić, że również cały sztab szkoleniowy jest złożony z byłych piłkarzy ŁKS. I trener Marek Chojnacki, II trener Juliusz Kruszankin i pracujący z bramkarzami Dariusz Bratkowski mają w sumie ponad 700 pierwszoligowych występów w barwach ŁKS.
Prowadzony przez Sportową Spółkę Akcyjną piłkarski zespół seniorów jest wizytówką klubu, lecz trzeba pamiętać, że piłka nożna w ŁKS to także dwanaście drużyn młodzieżowych. O tym, że szkolenie w naszym klubie należy do najlepszych w kraju świadczą nie tylko tytuły mistrzowskie zdobywane przez juniorów starszych i młodszych, ale przede wszystkim fakt, że wychowankowie ŁKS regularnie trafiają do reprezentacji Polski. Piłkarze, którzy uczyli się grać w piłkę nożną przy al. Unii w Łodzi występowali m.in. na mistrzostwach świata i Igrzyskach Olimpijskich. Mimo kilkuletniej drugoligowej kwarantanny również w ostatnim okresie w polskiej reprezentacji występowali nasi wychowankowie, m.in. Marek Saganowski, Przemysław Kaźmierczak, Paweł Golański czy Łukasz Madej. Trzej ostatni razem z Robertem Sierantem w 2001 roku zdobyli tytuł mistrzów Europy U-19.
Na przestrzeni lat w seniorskiej reprezentacji Polski obok w/w występowali również inni zawodnicy ŁKS, m.in.: Marek Dziuba, Mirosław Bulzacki, Jan Tomaszewski, Henryk Szczepański, Stanisław Terlecki, Bogdan Masztalerz, Piotr Suski, Jerzy Sadek, Stanisław Baran, Tadeusz Hogendorf, Leszek Jezierski, Bolesław Szadkowski, Henryk Szymborski, Jan Włodarczyk, Andrzej Drozdowski, Paweł Kowalski, Marian Łącz, Rudolf Patkolo, Jan Sobol, Władysław Soporek, Józef Walczak, Wiesław Jańczyk, Jerzy Kasalik, Roman Kłaczek, Józef Kokot II, Ryszard Polak, Jarosław Bako, Witold Bendkowski, Marek Chojnacki, Witold Wenclewski, Juliusz Kruszankin, Krzysztof Baran, Tomasz Wieszczycki, Jacek Ziober, Ryszard Robakiewicz, Grzegorz Więzik.
Osoby działające obecnie w ŁKS SSA postawiły sobie ambitny cel powrotu piłkarzy z al. Unii do krajowej elity. Budowa drużyny w oparciu o zawodników z Łodzi i regionu łódzkiego to, blisko już stuletnia tradycja Łódzkiego Klubu Sportowego. ŁKS od 1908 roku jest wizytówką naszego miasta. Jesteśmy przekonani, że wspólnymi siłami doprowadzimy do tego, że piłkarze ŁKS powrócą na eksponowane miejsca w polskim futbolu i będą nadal rozsławiać swój klub i miasto, w którym występują. Nieprzypadkowo jest to przecież ŁÓDZKI KLUB SPOROWY.
Klub Sportowy Znicz Pruszków powstał w 1923 roku,
działając jako TUR Pruszków, a w roku 1928 przyjęto
nazwę znaną po dzień dzisiejszy Znicz. Pierwszą
powstałą sekcją sportową była sekcja piłki nożnej.
Od roku 1933 działalność klubu związana jest ze
Związkiem Zawodowym Kolejarzy przy Warsztatach
Głównych PKP w Pruszkowie i taki stan rzeczy trwa
do końca lat 80. Od 1947 roku Znicz funkcjonuje
jako Robotniczy Klub Sportowy, a od początku 1950
roku pruszkowski klub podzielił los innych klubów
w Polsce i zmieniono jego nazwę na Kolejarz Pruszków,
pod którą działa do roku 1955, kiedy to powrócono do
tradycyjnej nazwy. Sekcja piłki nożnej jest najstarszą
sekcją klubu i stanowi odbicie całej historii
pruszkowskiego Znicza. Do roku 1939 sekcja piłkarska
bierze udział w rozgrywkach okręgu warszawskiego, a
po roku 1945 mecze swe rozgrywa w A-klasie /odpowiednik
dzisiejszej III ligi/, gdzie dwukrotnie bierze udział
w barażach o wejście do II ligi /1949 i 1952/ do roku
2000 drużyna Znicza gra w ligach okręgowych, w latach
1966-1972 i 1986-1987 bierze udział w rozgrywkach III
ligi. Od roku 2000 Znicz występuje w III lidze, a
sezonie 2004/05 drużyna rozegrała dwumecz barażowy
o wejście do II Ligi z chorzowskim Ruchem,
przegrywając awans “jedną bramką” Najlepsi
zawodnicy w historii Znicza to: Witold Wypijewski
( w latach 1926-39 zawodnik warszawskiej Legii,
rekordzista gier ligowych przed wojną- 201 meczów,
pięciokrotny reprezentant Polski), Jacek Gmoch
( w latach 1960-68 zawodnik Legii Warszawa, 29-krotny
reprezentant Polski, asystent i trener reprezentacji
Polski)i Ryszard Szymczak (jako zawodnik Gwardii Warszawa
brał udział w Igrzyskach Olimpijskich w Monachium 1972).
Jednak pruszkowski sport i największe sukcesy to koszykówka,
wprawdzie inny klub (MKS Pruszków), ale w Zniczu grano w
koszykówkę już od roku 1932. W latach 1974 oraz 1982-1984
koszykarki pruszkowskiego Znicza występują w I lidze, a
w roku 1982 drużyna zdobywa Puchar Polski. Męska sekcja
koszykówki to gra w III i II lidze. Najbardziej znane
nazwiska to Andrzej Nowak, wychowanek Znicza, a później
już jako zawodnik warszawskiej Polonii wielokrotny
reprezentant Polski, Jacek Gembal i Krzysztof Żolik
obaj obecnie są cenionymi trenerami. Po likwidacji
klubu MKS Pruszków na krótki okres koszykówka powraca
do Znicza, jednak po awansie do I ligi w roku 2005,
drużyna przyjmuje nazwę MKS Znicz Basket Pruszków i
działa jako odrębna od klubu sekcja.